بطورکلی عایقکاری ساختمان را می توان نیز از سوی درون و نیز از بیرون جدار اجرا نمود . در عایقکاری ساختمان از بیرون , دیوارهای ساختمان هم در طول گرمایش ساختمان گرم می شود . 

دیوارهای گرم شده ساختمان , اینرسی حرارتی را در ساختمان ارتقاء میدهد و در زمانهایی که دمای هوای باطن ساختمان کاهش یابد , به محیط داخلی گرما , می‌بخشد و موجب ثبات دمایی در درون ساختمان می شود .

در‌این شیوه که بیش تر مطلوب ساختمان های با کاربری دایم و مسکونی هست , تغییرات دمای درون , تاثیر کمتری از تغییرات دمای بیرون ساختمان می پذیرد و آسایش حرارتی ساختمان ارتقا می‌یابد . 


عایق‌کاری ساختمان 
در روش دوم , عایقکاری از سوی درون ساختمان انجام می پذیرد و در طول گرمایش ساختمان , جداره های ساختمان گرم نمی‌شود و اینرسی حرارتی دیوارهای ساختمان بشدت کاهش مییابد . از اینرو شدت تغییرات دمای درون ساختمان که اصطلاحا با لختی اینرسی ساختمان شناخته می شود , به شدت ارتقا مییابد . 

این دسته عایقکاری اکثر برای ساختمان های اداری که دمای درون ساختمان می بایست بسرعت به دمای مناسب رسد , مطلوب است و خوب تر است از ادوات و امکانات در دست گرفتن دما در درون ساختمان استعمال شود , تا دمای یکنواخت محفظه و آسایش حرارتی اشخاص تامین شود . 

با دقت به مباحث فوق , راه و روش مناسب برای عایقکاری ساختمان های اداری , از درون هست . با این حال , یکی‌از معیارهای اصلی برای تعیین شیوه مطلوب عایقکاری , حالت نمای دیوار از درون و بیرون ساختمان هست . 

از آنجایی که عایقکاری ساختمان ملازم با مرمت نمای ساختمان انجام می پذیرد , عموما عایقکاری در نمایی انجام می شود که شرایط نما در آن نصیب نا مناسب باشد . بعبارت دیگر , در صورتی‌که مدیر ساختمان قصد مرمت نمای فرنگی ساختمان را داشته باشد , عایقکاری ضمن تجدید بنا نما انجام می پذیرد .